Spreken na zulke geweldenaren als Ruud Lubbers en Loes Luca is niet eenvoudig. Daarom heb ik de eerste woorden geleend van dichteres Hagar Peeters. De titel van dit gedicht is: In hun schaduw.
Het is het lot van generaties
Dat zij altijd worden gescheiden
Verschillende werelden binnendringen
Op dezelfde, deze ene, aarde
De toekomst laat geen ouden van dagen
Het verre verleden geen minderjarigen
En de rest geen doden toe.
Ze leven in elkaars schaduw.
Na het opstaan van de dag
Liggen ze te slapen
In kamers dwars door onze muren
Terwijl wij door ze heen zitten te praten.
Aldus Hagar Peeters in de gedichtenbundel Koffers zeelucht. Dit lot lijkt ons allen beschoren, zo niet Vincent Mentzel. Zijn fantastische oeuvre staat vandaag centraal. Zijn foto’s verbinden over generaties heen met onuitwisbare beelden. Zijn foto’s vormen bakens in een veranderende wereld.
Mentzel is in staat om foto’s tot leven te brengen. Van beroemdheden, politici tot de gewone man, de foto’s van Mentzel zijn meesterwerken. Zijn blik op de wereld is uniek. Vincent was en blijft jarenlang het oog van Nederland.
Vincent Mentzel heeft zich zijn beroepsleven lang ingezet voor de hoogste kwaliteit op journalistiek en fotografisch gebied; hij is daarin verschillende generaties fotografen tot voorbeeld geweest. Hij heeft beelden nieuwe waarde gegeven. De foto’s van Mentzel vormen verhalen op zich.
Ikzelf heb hem op het Binnenhof aan het werk gezien. Als woordvoerder voor diverse bewindslieden volgde en bewonderde ik zijn werk vanuit de schaduw. Vincent Mentzel moest je alle ruimte geven. Juist het intense 1 op 1 contact, veelal het even onbewaakte moment , leidden tot het treffendste portret. Het is dan ook nooit gekomen van een nadere kennismaking. De bewondering voor zijn werk bleef, met veel dank aan NRC. Het is voor mij een zeer grote eer om hier vandaag te staan in een fantastische omgeving, een expositie gewijd aan Vincents meesterwerken.
Vincent woont en werkt in Rotterdam. Hij heeft ook diverse portretten van de stad gemaakt. Rotterdam is eigenlijk niet te filmen. Dat schreef Jules Deelder ooit in zijn gedicht ‘Kantelend tegenlicht’. Misschien heeft hij gelijk, maar hij vergat erbij te zeggen dat je Rotterdam wel kunt fotograferen. Tenminste als je zo door een lens kunt kijken als Vincent Mentzel. In zijn foto’s komt de stad echt tot leven.
Als gemeentebestuur waarderen we deze uitzonderlijke talenten enorm. Het is ons dan ook een groot genoegen om Vincent Mentzel te eren met een Erasmusspeld. Een prijs die we toekennen aan bijzondere Rotterdammers die zich op bijzondere wijze hebben ingezet voor de stad.
